Aannames

 Eindelijk weer eens een verslag op fish-fetish.nl vanaf nu wil ik weer meer gaan schrijven en wekelijks toch wel een artikeltje op de site zetten. Afgelopen week ben ik terug gekomen van 2 weken vakantie in Frankrijk aan de schitterende ardeche.

Nu ik terug ben realiseer ik me dat ik een wijze les rijker ben. Elke vakantie probeer ik mijn hengels mee te nemen om de plaatselijke vissoorten te belagen. Eerder was ik al in de Ardeche en kon ik geen enkele vis haken. Beteuteld droop ik terug naar Enschede. Echt veel hoop had ik dan ook niet dat ik deze vakantie wel vis zou gaan vangen (aannames).

Gezien had ik ze. Met de polaroid spotte ik grote kopvoorns, barbelen, baars, forel en zelfs mooie karpers die door de rotsen in de stroming gleden. Op het aasgedrag was bijna niet te letten omdat de vis zich veelal ophield in de stroming.

Aangezien ik en mijn lieftallige tweevoeter Amy op de bonnefooi naar Frankrijk vertrokken waren moesten we bij aankomst eerst op zoek naar een geschikte camping. Na een korte zoekpoging werd het camping in de buurt van Pradons. Na het opzetten van de tent en het drinken van enkele kronenburgjes werd het tijd voor een wandeling langs de Ardeche.

Na een korte wandeling kwamen we aan bij de oever van deze schitterende rivier. Wat me gelijk opviel is dat het water enorm laag stond. Na 100m was de gemiddelde waterstand nog steeds 10cm en dacht ik al snel dat ik de hengel beter opgeborgen kon laten (aannames).


Viszoekend!

De eerste avond wordt er niet gevist maar lekker gezwommen. Mijn voorkeur ging uit naar een diepere poel waar we eerder langs liepen. Als menselijke pijlstok pijl ik de hele poel uit. Mijn eerste aanname dat het water niet wat is wordt al snel weggenomen als ik er achter kom dat de hele poel (ongv 200 vierkante meter groot) minimaal 2m en maximaal 4m is maar bezaaid ligt met grote rivier keien.

Met mijn polaroid kruip ik op een hoge holte in de berg aan de oever van de overzijde. Een bigsmile van oor tot oor verschijnt als ik een groepje hele forse kopvoorns voorbij zie zwemmen. Sterker nog als ik recht onder me kijk op 3m diepte zie ik een schooltje dikke barbelen zwemmen. Alles begint te kriebelen. Zit ik dan toch goed. Is dit geen verkeerde keus en vang ik ze dit jaar misschien echt.

Het materiaal is in ieder geval in orde. 2 lichte penhengels, elk met 22/00. Maar echt plek is er niet om met 2 hengels te vissen. De overkant is max 20m en ik heb geen idee wat er op de bodem allemaal ligt. Om het mezelf niet te moeilijk te maken besluit ik met 1 hengel te gaan vissen. Op de hoofdlijn monteer ik een vastloodmontage van Fox. Op de speld een wartel loodje tot 30 gram. Een onderlijn van Silk Worm (krystone) en aan het eind een vlijmscherpe Arma Point haak nummer 6.

Goed materiaal is onmisbaar!!

De eerste dagen stuntel ik lekker door verschillende rigs te proberen. Uiteraard vang ik mijn eerste barbeeltjes. Omdat ik in de avond vis heb ik het hele water voor me alleen. Na een jaar werken zonder vakanties ben ik hier helemaal in mijn element. Ik kom tot rust. Een heerlijk gevoel. Ik heb mijn plekje gevonden.

Op de derde dag kom ik bij het water en zie ik dat er al 2 jonge jongens op mijn vorige plek staan. Ze maken ze het gebaar dat ik er rustig naast mag komen zitten. Ik zet mijn spullen op 10m langszij en begin uit te pakken. De jongens vistten op zonnebaars met een buldo en een soort paternoster montage. Ze zijn dan ook verrast een lange werphengel te zien met een bodemmontage.

Rustig installeer ik alles langs de waterkant. Blijkbaar was dit 1 van de top avonden want ik vang in anderhalf uur 13 barbeeltjes tot 50cm. Alles wat het water raakt wordt vrijwel direct gegrepen. Na de eerste drie kijken de jongens verbaasd naar mij en zeg ik in gebrekkig frans dat ze hier van kaas houden. Een glimlach verschijnt van oor tot oor. Niet veel later ruim ik op en ga terug naar mijn trouwe tweevoeter.


Geen monsters, maar leuk werk als je ze achter elkaar vangt.

De dag erna gaan Amy en ik naar Balazuc. Een oud dorp wat tegen een berg is opgebouwd. We slenteren door de stijle steegjes en bezoeken diverse kunstgalerijen. Als we s'avonds thuiskomen zie ik de Franse jongens van een dag eerder met 2 werphengels lopen en een blok kaas. S'ochtends als ik net mijn croissant achter de kiezen heb staat 1 van de jongens voor mijn tent en verteld vol trots dat ze 4 barbelen hebben gevangen. Helaas vertrekken ze straks richting huis.......of ik nog een bakje mestpiertjes wilde hebben. Maar natuurlijk. Hoe snel maak je vrienden. 

Aan het eind van de eerste week is het mijn tijd weer. Uitgaand van Nederlandse informatie heb ik verschillende aasjes gekocht. Kaas, hamblokjes en wat lijkt op ham in blik. Als ik het blik opentrek zit er een olieachtige vleesgeleij in. Gadverdamme. Dit was alles behalve ham in blik. Ik gooi 2 flinke brokken in het water. Gek genoeg lijkt onderwaterland gek te worden van het goedje. Binnen no time verschijnen en talloze kopvoorns en kleine barbeeltjes. Het water is te ondiep om te vissen dus ik laat ze lekker hun gang gaan. Na het vangen van weer een aantal mooie barbelen valt de nacht. Nog voordat het donker word zie ik een schim op mijn corned beef plekje afstuiven. Ik kan nog net zien dat het haast wel om een karper moet gaan. Een inschatting van grootte kan ik niet maken.

Thuis vertel ik trots aan Amy dat ik deze schim heb gezien en dat ik die vis absoluut moet vangen. De volgende avond moet ik weer en gelukkig Amy gaat lekker mee met haar boekje. Na enkele uren visloos te zijn geweest geeft Amy het op. Tim vangt geen vis en ik kan geen letter meer lezen. Raar is het dat je de ene dag veel vis vangt en de andere dag het visloos kan zijn. Nu zit ik daar weer. Alleen aan die schitterende Ardeche. Helaas vanavond zonder al teveel vis. Ineens komt in me op dat die karper hier nog moet zwemmen en besluit van kaas een voerplekje te maken. Terwijl ik doorvis zie ik de schim weer verschijnen. Bijna bewegingsloos leg ik mijn aasje op de voerplek. Zonder enig gevoel van dressuur begint de vis de eerste blokjes kaas weg te schrokken. Ik vis freeline dus ik moet wachten tot mijn lijn wegschiet wat enkele seconden waarin mijn hart het bijna begeeft van spanning ook gebeurt. De lijn loopt weg. Ik sla als een bezetene. Gek genoeg reageert de vis nauwelijks. Totdat ik de lijn straks draai. De knop gaat om de vis scheurt met 50km/h richting het diepe en er niemand die hem kan stoppen.

Daar sta ik dan. Alleen in de Ardeche. Een plek uit de hemel. Zonder Amy die een foto kan maken en een knots van een karper aan het eind van mijn lijn. Een half uur is het een gevecht tussen mij en wonder uit de Ardeche. Ik voel de lijn over de stenen schuren. Ik loop het water in tot mijn middel zodat ik de lijn hoog kan houden. Na een half uur de eerste schim. Ik denk aan een 20 ponds vis maar dan schrik ik me een ongeluk. De vis draait en ik zie dat het een bak van een spiegelkarper is. Dat meen je niet. Ik schep de vis maar aangezien ik de onthaakmat niet bij me heb maak ik het net aan een lange steun vast en zem hem op de bodem. Alles gaat in slowmotion. Mijn hersenen kraken. Spiegel, bak!!, camera, zelfontspanner, HELP!!. Ik zet mijn digitale spiegelreflex op een platte steen vervolgens pak ik de vis die gelukkig nog in het net zit. Ik pak de unster en weeg 16,5kg. Min het net 16kg en mijn eerste 30 ponder is een feit. Ik zet de vis weer vast op de bodem en stel de camera in. 10 seconden, het lampje knippert al en ik beur de vis op. Ik probeer het 3 keer. 1 scherpe mislukte foto en 2 wazige. Ik probeer het niet verder. Deze herinnering moet het water weer in. Tot mijn middel loop ik met de vis het water in en wacht tot hij of zij er klaar voor is. De klappen van de staart zegt dat ze er klaar voor is en ik zie in de schemering de schim vertrekken. Ik pak de camera om te kijken wat het resultaat is. Tevreden maar ook lichtelijk teleurgesteld bekijk ik de foto's. Shit happends...

Een nieuw pr en dan zo'n foto dat kan toch niet. WEL dus.

Ik loop terug naar de tent en ik waan me in een droomwereld. Wie had dat gedacht. Ik zeker niet. Aannemen dat het niets word om je vervolgens gek te vangen in barbeel en als kers op de slagroomtaart een knots van een karper te vangen op een feedermontage. Iedereen kent het gevoel dat alles op zijn plek is gevallen al moet je er wel wat voor doen. Ik kom thuis en laat de foto's aan Amy zien. Die baalt, niet omdat mijn foto mislukt is maar omdat zij er niet bij geweest is. Ik maak een grapje door te zeggen dat hij er vast nog wel een keer uitkomt. Op dat moment wist ik niet dat dat ook nog wel eens zo kon zijn.

De dagen daarna is de kop er eigenlijk af. Mijn water biedt geen geheimen meer. De planning was dat we door zouden trekken naar het zuiden van Frankrijk en de zee maar na goed overleggen besloten Amy en ik lekker in de Ardeche te blijven. Alles was goed. De camping, het eten, de gezelligheid, het water en het weer. Eric een goede vriend van me komt richting de Ardeche omdat hij weggeregend is uit Italie. Ook hij is een vervent visser. Samen vissen we de laatste weeg nog enkele sessies. De avond voordat hij kom zit ik weer op mijn steen. Ik vis op afstand met een schuifloodmontage, zonder hair en zonder loodjes op de onderlijn. Het blijft echter de hele avond stil. Ik vang 1 of 2 visjes. Inmiddels is er een Fransman naast me komen zitten en probeert met blinkers de baarzen te vangen die hij eerder deze week heeft zien springen. In mijzelf dacht ik "koekkoek" want die baarsjes had ik nog niet gezien.


Hier regent het vissen in plaats van water!!

Het begint alweer te schemeren en langzamerhand kom ik met de niet typisch uitziende fransoos aan de praat. Een nette vent die WEL Engels kan praten vraagt of het nog wat is vanavond. Ik schud met mijn hoofd en wiebel met mijn hand dat er wel vis uitgekomen is maar dat het matig is. Niet veel later krijg ik 1 harde tik en 2 kleine tikjes op mijn top. De lijn valt slap en ik sla. Binnen no time staat de hengel krom tot de kurk. Een indicatie voor mij dat het weer raak is. Belachelijk lijkt het. Een klein blokje kaas op 30m afstand. Belachelijk is het niet dat mijn kaas eigenlijk een ouderwetse killer is in Nederland. De lange runs de gigantische kolken en die gigantische kop die weer boven komt doet mijn vermoeden versterken. Hij hangt er weer aan. Rustig dril ik de vis uit die ik vorige week ook ving. De Fransman staat vol verbazing te kijken. Om het leuk te houden laat ik hem de vis scheppen. Na het onthaken van de vis leg ik hem uit hoe mijn camera werkt en schiet hij "thank god" een aantal schitterende platen.


Wat een schitterende bak van een spiegel op een kleine Frans paradijs!!


Zo trots als een pauw!!

Eigenlijk is het bizar dat je het moment dat je aanneemt geen vis te vangen op een plek waarvan je niets weet kunt ombuigen naar een herinnering die je altijd zal bijblijven. Ik ben na deze 2 weken een ervaring rijker. Bevestig eerst je aannames voordat je bij de pakken neer gaat zitten. Ik heb in deze 2 weken verschrikkelijk veel barbeeltjes en mooie barbelen gevangen. Natuurlijk is het mooi om iemand bij je te hebben die foto's maakt maar als je alleen bent moet je leren improviseren. Als je ooit naar de Ardeche gaat, ga dan op zoek naar de diepere gedeeltes en probeer op een hoger punt met een polaroid vis te spotten. Daarnaast wordt er met een bodem montage vrijwel niet gevist. Hierdoor vergroot je je vangkansen. Hieronder nog 1 mooie vis om mijn artikel af te sluiten.

Probeer alles!!

Met vriendelijke groet,

Tim Huizenga