Een slaapzak in een slaapzak

 Vrijdag stond een korte nachtsessie met Frank gepland. Het karpervissen heb ik gelukkig nog niet in de steek gelaten. Na het kiezen van een mooie stek aan onze schitterende Lolee en het nuttigen van een paar koude rakkers werden de hengels secuur ingegooid langs elke trekroute van de vis.

Ik de loop van de avond blijft het stil. Frank die net als ik een zware werkweek had kruipt al vroeg zijn slaapzak in. Om negen uur s 'avonds wel te verstaan. Maar ach wat maakt het uit. Het is pikkedonker en je hoort hier niets.

De eerste tuk slaap ik tot 03:00. Dan is tijd om te pissen. Wanneer ik weer terug ik mijn slaapzak zak. Piept mijn rechterstok 4 keer. Aangezien het aas op nog geen 3 meter voor mijn hengels ligt moet het wel vis zijn. Aandachtig wacht ik op nog een beet die uitblijft.

Ik zak dieper en dieper met mijn slaapzak mijn slaapzak in. Na enkele minuten krijg ik weer een tik op mijn top en piept mijn fox enkele keren. Na een uur vind ik het welletjes. Ik rits mijn slaapzak tot de nok dicht en val in slaap wanneer ik plots gewekt word door een fluiter zoals ik hem lang niet meer heb gehad. Niet enkele piepjes, nee nee de vis gaat er als een speer vandoor. Na een aantal mooie runs waar bij verspelen geen opties is til ik een mooie schub onder een schitterende sterrenhemel uit deze rivier. De opmerking van Frank dat "mnr Huizenga" wel weer even een visje vangt doet mij goed.

We zakken de vis tot morgenvroeg en kruipen zelf de slaapzak weer in. We slapen nog een paar uur en schieten een paar foto's bij het ochtendlicht waarna de vis het ruime sop weer kiest. Het blijven tog leuke sessies die instant sessie. Je weet nooit wat je verwacht. Op de Lolee verwacht je in ieder geval schoonheid.

Met vriendelijke groet,

Tim Huizenga